Irréversible

Met veel reserves schoof ik vanmorgen de dvd van ‘Irréversible’ in de dvd-speler. De film was als nummer negen verschenen in de filmcyclus ‘Verboden films’ van De Morgen. Sinds zijn première op het filmfestival van Cannes – waar hij zéér verdeeld werd ontvangen – is ”Irréversible” erg omstreden gebleven. Vooral de verkrachtingsscène scheen het festivalpubliek geschokt te hebben.
Was deze heisa gerechtvaardigd of was het gewoon een storm in een glas water. Nu, enkele uren na het bekijken van de film, kan ik enkel maar beamen: de film bezorgt je een opdoffer van jewelste die lang nawerkt. Net als bij ‘Memento’ is de film achterstevoren gemonteerd. Langzaam word je in het verhaal binnengesleurd. Je ziet aan het begin een wild bewegende camera. Twee mannen die gejaagd op zoek zijn naar iemand: de ene, Marcus, bijna hysterisch, de andere, Pierre, die zijn kompaan probeert te kalmeren. De film keert sequentie per seqentie terug in de tijd. Je ziet de twee een gruwelijke moord bedrijven, waarbij je geschokt achterblijft. Middenin de film zit de sleutelsequentie: de gruwelijke, misselijkmakende en eindeloos durende verkrachting en afslachting van Alex, de vriendin en Marcus en Pierre. Je zit erbij als een voyeur, maar ook als slachtoffer. Je voelt de fysieke maar ook de psychische pijn en de vernedering die Alex ondergaat – en die jij mee ondergaat.
Is de verontwaardiging van de gegoede Cannes-invitées terecht. Ik weet het niet. De heren en dames voelden zich waarschijnlijk heel ongemakkelijk in hun pluchen stoelen, terwijl deze taferelen waarschijnlijk schering en inslag zijn in de onderbuik van alle grootsteden.
Je wordt met je neus op bestaande feiten geduwd. Ontnuchterend, rauw, verschrikkelijk. Maar een film die blijft nazinderen in je hoofd.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *