‘Solaris’ weergaloos sf-boek

‘Solaris’ van de Poolse auteur Stanislaw Lem is een van de beste sciencefictionromans die u ooit zult lezen. Het boek bevat geen gevechten met lichtsabels, geen elkaar met laservuur bestokende ruimteschepen, geen erotische scènes, zelfs geen slechterik die verslagen moet worden: noch de planeet Solaris, noch de ‘bezoekers’ hebben kwaad in de zin. Toch is dit een spannend en weergaloos boek. Lem beschrijft prachtige panorama’s van de planeet, tekent de karaktertrekken en tics van de personages alsof hij er zelf bij was, ziet poëzie in apparatuur en machines (zo vertrekt er een raket “met achterlating van in basoctaven verbrokkeld gedender”).
Op een dieper niveau vind je een reeks prikkelende beschouwingen over kosmologie, religie en wetenschapsleer. Het verhaal toont ook, tussen de regels, wat het betekent om iemand echt graag te zien – op een zo rake manier dat ik meer dan eens waarlijk was ontroerd en, u moet me maar geloven, dat overkomt me echt niet vaak. Dit alles rust, tenslotte, op één basisgegeven: de onmogelijkheid om te communiceren met een buitenaardse intelligentie, in dit geval een levende oceaan.
© Filip Huysegems – De Standaard, 29 september 2005

Stanislaw Lem – ‘Solaris’ (1968)
Vertaald door C.C.W. Bakker-Offers
Het Spectrum Utrecht/Antwerpen 191 blz., 1972

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *